احاديث و روايات در فرهنگ اسلامي از ديرباز و همزمان با نخستين روزهاي طلوع خورشيد عالمتاب اسلام، جايگاه ويژهاي را به خود اختصاص داده و از اهميت والايي برخوردار بوده است تا جايي كه در فقه اسلامي در كنار قرآن، اجماع و عقل، يكي از منابع مهم فقهي محسوب ميشود. در ميان احاديث فراواني كه از زبان مبارك حضرات معصومين عليهم السلام بيان شده است، بخشي از آنها به «حديث قدسي» مشهور گشتهاند كه علماي علم حديث شناسي و به تعبير دقيقتر «علم الحديث» در معرفي اين نوع از احاديث چنين گفتهاند: «حديث قدسي عبارت از حديثي است كه پيغمبر از خداوند اخبار كند. بدين گونه كه معني و مضمون آن بر قلب پيغمبر القاء ميشود و پيغمبر با لفظ خود اداء مينمايد، لذا در الفاظ آن تحدي و اعجازي نيست، به خلاف قرآن كه به الفاظ مخصوص وحي شده كه تغيير آن به لفظ ديگري جائز نيست و ديگران در آوردن مثل آن عاجزند.» حديث قدسي از نظر موضوع و محتوا در برگيرنده مباحث متنوع و گوناگوني است، از مواعظ و پند و اندرز گرفته، تا تاريخ انبياء و... از جمله مطالبي كه در خلال احاديث قدسي بدان اشاره شده، موضوع زندگي، ويژگيها و حوادث دوران غيبت و ظهور امام زمان (ع) است كه در نوشتار حاضر به برخي از اين مطالب و موضوعات مهدوي اشاره شده است.
