آخـــــریــــــــن خـــــجـسته

به پايت ريختم اندوه يك دريا زلالي را

بلور اشك‌ها در كاسه ماه هلالي را

چمن آيينه ‌بندان مي‌شود صبحي كه بازآيي

به وقتش فرش راهت مي‌كنم گل‌هاي قالي را

نگاهت شمع آجين قبله جان غزالان است

غمت عين القضاتي مي‌كند عقل غزالي را

چه جامي مي‌دهي تنهايي ما را جلال‌الدين!

بخوان و جلوه‌اي بخشاي اين روح جلالي را

شهيد يوسفستان توام زلفي پريشان كن

بخشكان با گل لبخندهايت خشكسالي را

سحر از ياس شد لبريز دل‌هاي جنوبي‌مان

نسيم نرگست پر كرد ايوان شمالي را

افق‌هايي كه خون رنگ‌اند، عصر جمعه مايند

تماشا مي‌كنم با ياد تو هر قاب خالي را

كدامين شانه را سر مي‌گذارم وقت جان دادن

كدام آيينه پاياني‌ست اين آشفته حالي را

تو ناگاهان مي‌آيي مثل اين ناگاه بي‌فرصت

پذيرا باش از اين دلتنگ، شعري ارتجالي را

دعا يك امر اجتناب ناپذير است به اين معني مسلمانان يا  غير مسلمان هنگام شدائد در درون خود يك قدرتي را حس مي كند كه آن قدرت مي تواند مشكل و يا مشكلاتش را حل كند. اما مردم از نظر دعا كردن بر چند گروهند:1- گروهي اعتقاد به دعا ندارند. 2- افرادي اعتقاد دارند ولي فقط هنگام برخورد با مشكلات دعا مي كنند. مثلاً وقتي كه دانستند گرفتار بيماري  صعب العلاج و يا لاعلاج شدند دست به دعا برميدارند و وقتي نجات يافتند ديگر با خدا سروكاري ندارند چنانچه در قرآن مجيد آمده:

«فَإذَا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُاللهَ مُخْلِصينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمّا نَجَهُمْ اِلَي الْبَرِّ اِذا هُمْ يُشْرِكُونَ»[1]

زماني كه در كشتي مي نشينند خدا را با اخلاص مي خوانند ولي وقتي كه نجات يافتند و به ساحل رسيدند باز به حالت شرك بر مي گردند و يا در آيۀ ديگر مي خوانيم:

«وَ اِذا مَسَّ الُْانْسانَ الضُّرُّ دَعانا لِجَنْبِهِ اَوْ قاعِداً اَوْ قائِماً فَلَمّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا اِلي ضُرٌّ مَسَّهُ كَذلِكَ زُيِّنَ لِْلمُسْرِفينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ.»[2]

وقتي كه به انسان آسيبي مي رسد از هر جهت ما را مي خواند(خوابيده، نشسته و ايستاده)اما زماني كه آسيب و ناراحتي از وي برطرف كرديم،مي رود مثل آنكه اصلاً دربارۀ گرفتاريش با ما تماس نگرفته است.

1-  افرادي كه پيوسته در دعا هستند و دعا را سلاح و اسلحۀ خود مي دانند و به دعا عشق مي­ورزند، اينگونه افراد شايسته ستايشند و خداوند متعال هم وعدۀ استجابت دعا داده آنجائي كه مي فرمايد:

«اُدْعُوني اَسْتَجِبْ لَكُمْ»دعا كنيد تا مستجاب كنم.

چون چنين است:لذا حضرت ولي عصر(عج)مي فرمايد:براي تعجيل فرج بسيار دعا كنيد،زيرا همين دعاي شما موجب گشايش كارهاي شماست.

1- برخي از روايات محل خاصي را تعيين نكرده و جايگاه آن حضرت را در بيابان‏ها و كوه‏ها معرفي مي‏كند.

2- برخي روايات خاصي را به عنوان محل سكونت آن حضرت ياد نموده‏اند، مثلا در برخي از روايات در مدينه و پيرامون آن اشاره شده است.

آفرین بر تو ای بنده من که برای نصرت دین من و اظهار امر من و هدایت بندگان من آمده ­ای. قسم می­ خورم به وسیله تو بگیرم به وسیله تو عطا کنم و توسط تو بیامرزم عذاب کنم.

(حدیث قدسی)

بنابراين بياييم و براي پيشرفت و اصلاح زندگي خويش برنامه ريزي مي كنيم. زيرا اگر كسي دو روزش باهم مساوي باشند، هر آينه زيانكار است، پس بايد براي كشف كاستيهاي وجودمان، تلاش نماييم. خداوند متعال بر ما منت نهاد كه در خانه هاي مؤمن زندگي كنيم و به نماز گذاردن، روزه داري و حضور در مجالس مذهبي عادت نماييم و اين نعمتي است بس بزرگ. اما آيا اين مقدار كافي است يا اينكه سطوح ديگري براي تكامل وجود دارند كه مي توانيم از خلال آنها پيشرفت نماييم؟

پيامبر اكرم (ص) فرمود: آدمي تعجب مي كند از وفور ايمان مردم آخرالزمان كه پيامبري را نديدند و امام آسماني را زيارت نكردند و تنها ايمان به سطوري مي‌آورند كه بر روي كتاب‌هاي باقيمانده از وحي و كلمات معصومين نقش بسته است.
منبع: كتاب حكيم

پيامبر اكرم (ص) فرمود: خداوند از بنده مؤمنش قول گرفته كه سختي‌ها را در دنيا به جان بخرد، آن‌گونه كه نان‌آوران خانه از زير دستان خود پيمان مي‌گيرند كه در غيبت او چارچوب‌هاي مورد نظر را محترم دارند. هر چه به زمان ظهور نزديكتر مي‌شويد، به افكار و اعمالتان پوشش تقيه بيشتري دهيد.
منبع: كتاب بحارالانوار، جلد 67

پيامبر اكرم (ص) فرمود: دنيا به پايان نمي‌رسد تا اينكه مردي از اهل‌بيت من كه هم نام من است، سلطنت كند.
منبع: كتاب الملاحم والفتن، ص 154

امام علي (ع) فرمود: از علائم ظهور آن است كه به همديگر بد گوييد و يكديگر را تكذيب كنيد و از شيعيان من باقي نمي‌ماند؛ مگر به اندازه سرمه در چشم و نمك در غذا و چنين خواهد بود، امتحانات زمان غيبت.
منبع: كتاب بحارالانوار

درباره روش و رفتار و سيرت مهدي (ع) مطالب و مسائل بسياري در احاديث رسيده است. اين مطالب و مسائل سيرتهاي مهدي را روشن مي سازد: سيرت ديني، سيرت اخلاقي، سيرت عملي، سيرت انقلابي، و ديگر سيرتهاي او را. چون سيرتهاي مهدي (ع) مي تواند براي ما نمونه ها و سرمشقهاي خوبي باشد، خوب است در اين مقام، درباره هر يك از اين سيرتها، به اشاره، سخني بياوريم.

الف- سيرت دینی                                   و- سيرت تربیتی

ب- سيرت خلقی                                    ز- سيرت اجتماعی

ج- سيرت عملی                                   ح- سيرت مالی

د- سيرت انقلابی                                  ط- سيرت اصلاحی    

ه- سيرت سیاسی                                  ی- سيرت قضایی