دوران ظهور امام زمان (ع)، برخلاف دوران غيبت كه دوران رنج و مشقت بود و مردم عالم و به ويژه مؤمنان حقيقي و شيعيان آن حضرت از سوي سركشان و ستمگران متحمل رنجها و سختيهاي بسيار ميشدند، ايام صلح و صفا و آرامش، فراواني نعمت، امنيت و آسايش، عبوديت و بندگي، خواري كفار و ستمگران و عزت و سربلندي مؤمنان و مستضعفان خواهد بود. دوراني است كه تحت فرمانروايي حجت بر حق خداوند، كسي را بر كسي ياراي ستم نيست و همگان از «شراباً طهورا»ي رفاه و آزادي به معناي حقيقي برخوردار خواهند بود و بدين گونه نمونهاي از بهشت ابدي در روي كره خاكي فرصت تحقق پيدا ميكند و احاديث قدسي تائيد كننده اين مدعاست:
«... رسول خدا (ص) فرمود: وقتي در شب معراج به آسمان هفتم رسيدم، خداوند مرا ندا داد و فرمود: ... و به وسيله قائم از شما، زمين خود را آباد ميكنم كه تسبيح و تقديس و تكبير و تمجيد من در زمان او زيادتر ميشود و به وسيله او (مهدي قائم) روي زمين را از دشمنانم پاك ميكنم و اولياي خود را وارث زمين ميكنم و به وسيله او سخنان كافران را پايين ميآورم و كلمه من والاتر ميشود و به خاطر او من بندگان كشورها را دوست ميدارم و به خاطر او با مشيت خودم همه خزاين و دفينههاي داخل زمين را بيرون ميريزم و با اراده خودم او را به پنهانيها و آشكارها آگاه ميكنم...»
و در حديث ديگر:
«... (از جانب خداوند) خطاب آمد: ... و اين نور آخري (مهدي «عج») حجت من است كه روي زمين را پر از عدل و داد ميكند و قلب مؤمنان را شفا ميبخشد.»
و در حديث ديگر:
«... و اين قائم را كه حلال مرا حلال و حرام مرا حرام نگه ميدارد، من به وسيله او از دشمنانم انتقام ميگيرم مهدي، راحت قلب اولياي من است. و اوست كه دل شيعيان تو را كه از جانب ظالمان و منكران و كافران در رنج و عذاب بوده شفا ميدهد.»
بدين ترتيب با اراده قاهر الهي و به وسيله آخرين خليفه خداوند در زمين، بشريت، دوران آرامش و آسايش خود را آغاز ميكند و پس از قرنها ناآرامي و ستمكشي، ايام شادماني رنجديدگان و مستضعفان فرا ميرسد و اين همان وعده الهي است كه در آيه پنجم از سوره مباركه قصص يادآوري شده كه: «و نريد انمن علي الذين استضعفوا في الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثين»
