در فراز قبلي اين نوشتار، به اين مطلب اشاره كرديم كه دوران غيبت امام زمان (ع)، براي پيروان راستين آن حضرت (ع)، دوراني همراه با انواع و اقسام مشكلات و مصائب بوده و تنها آن دسته از شيعيان حقيقي اهل بيت عليهم السلام كه به راه ايشان ايمان حقيقي دارند ميتوانند در اين دوران پر غوغا، صبر و شكيبايي پيشه كرده و اين سختيها را پشت سرگذارند. ولي بايد دانست هر چقدر سختيها و مشقات اين دوران شديد و سنگين باشد، پاداش و ثوابي هم كه در برابر آنها نصيب بندگان حقيقي و صابر خداوند ميشود، بيبديل و والاست. زيرا همان طور كه «افضل الاعمال انتظار الفرج» است، يقينا پاداش اين افضل اعمال نيز برتر از پاداش تمام اعمال ديگر خواهد بود. اين پاداش عظيم منتظران حقيقي، در حديث قدسي زير اين چنين مورد اشاره قرار گرفته است: «... مفضل بن صالح از جابر از امام باقر عليه السلام نقل كرده كه حضرت فرمود: زماني ميآيد كه امام مردم غايب ميشود. پس خوشا به حال كساني كه در آن زمان در امر امامت ما استوار بمانند. چون كمترين ثواب آنها اين است كه خداوند آنها را ندا ميدهد و ميفرمايد: اي بندگان و اي كنيزان من، شما به سر من ايمان آورديد و غيب مرا تصديق كرديد. پس من بهترين ثواب را به شما مژده ميدهم. شما بندگان و كنيزان من هستيد و بر من حق است كه عبادتهاي شما را قبول كنم و از تقصيرات شما بگذرم و به خاطر شما به بندگان باران نازل ميكنم و به خاطر شما بلاها را از بندگانم دفع ميكنم. اگر شما نبوديد هر آينه من عذاب خود را بر آنان نازل ميكردم.»
